Στη Γαλλία, τα άτομα με μη ορατές ασθένειες, αναπηρίες και διαταραχές (βλ. πολυαρθρίτιδα, διαβήτης, επιληψία, αυτισμός, μανιοκατάθλιψη, δυσλεξία) υπολογίζονται σε 10 εκατ.

Στην εργασία, οι “αόρατοι” ασθενείς εκτός από την πάθησή τους, συχνά έχουν να αντιμετωπίσουν την αδιαφορία των εργοδοτών και συναδέλφων τους.

Η οργάνωση Aisahi (“Action pour le handicap invisible”) δραστηριοποιείται για τα δικαιώματα των εργαζομένων με μη ορατές ασθένειες, οργανώνοντας εργαστήρια ευαισθητοποίησης στις εταιρείες.  Για την ιδρύτρια της οργάνωσης, Florence Lopez, οι εργοδότες αντιδρούν στο θέμα με ανησυχία, προκατάληψη και άρνηση. Φοβούνται τη δυσκολία διαχείρισης του υφισταμένου τους, πιστεύουν για παράδειγμα ότι ο διαβήτης δεν είναι κάτι σοβαρό ή ότι είναι λογικό ένα άτομο με αυτισμό να είναι άνεργο.

Η Clémence Marion είναι κατασκευάστρια σοκολάτας εδώ και έντεκα χρόνια. Στα 28 της εμφάνισε αρθρίτιδα. Αν και της είχε δοθεί υπόσχεση για προαγωγή, όταν έγινε γνωστό το πρόβλημα υγείας της, η θέση πήγε σε άλλον: “Το αφεντικό μου εξήγησε ότι προτιμήθηκε άλλος συνάδελφος γιατί πλέον δεν θα μπορούσα να κάνω υπερωρίες”.  Η Marion συνεχίζει να κάνει όλα τα ιατρικά ραντεβού της εκτός ωραρίου εργασίας και δεν ζητάει διευκόλυνση. Καθημερινά, νιώθει πίεση: “Δεν μπορώ να σταματήσω, το αφεντικό μου θα με κατηγορήσει”.

Παρ’ όλα αυτά, η Florence Lopez θεωρεί ότι υπάρχει βελτίωση. Ο νόμος για την αναπηρία του 2005 απαιτεί από τις εταιρείες με περισσότερους από 20 υπαλλήλους, όταν κάνουν προσλήψεις, το 6% να είναι άτομα με αναπηρία, διαφορετικά θα πληρώνουν πρόστιμο. Επιπλέον, όλο και περισσότερες εταιρείες εφαρμόζουν πρακτικές για την αναπηρία που ευαισθητοποιούν εργοδότες και εργαζόμενους.

Η Lopez εξηγεί, “Αν κάποιος υπάλληλος απουσιάζει ή καθυστερεί τακτικά, οι συνάδελφοί θα το σχολιάσουν. Όταν δεν γνωρίζουν την κατάστασή του, λένε ότι θέλουν. Αντίθετα, όταν ξέρουν, οι συμπεριφορές αλλάζουν και γίνονται καλοπροαίρετες.”

Στο γαλλικό νησί Oléron, ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου Romaric Villeneuve προσέλαβε μία νεαρή δύτρια με νεφροπάθεια, αν και γνωρίζει ότι θα χρειάζεται τη βοήθεια των συναδέλφων της για να σηκώνει βάρη. “Είναι καλύτερο να έχεις κάποιον που μένει περισσότερο, παρά να ψάχνεις δύτες κάθε τέσσερις μέρες”. Γνωρίζοντας όμως την πραγματικότητα: “Ξέρω ότι γίνονται πολλές διακρίσεις στις προσλήψεις. Στο εστιατόριο που λειτουργεί όλο το χρόνο, ίσως όχι τόσο, αλλά στα εποχιακά εστιατόρια, σίγουρα”.

Πολύ συχνά, οι αόρατοι ασθενείς κρύβουν την αναπηρία τους επειδή φοβούνται ότι θα κριθούν αναποτελεσματικοί από τους συναδέλφους και τους εργοδότες τους.

Συμπέρασμα, όσο γίνεται συζήτηση για τις μη ορατές ασθένειες και αναπηρίες, οι εταιρείες κατανοούν καλύτερα το “αόρατο” μειονέκτημα, προσαρμόζουν τις θέσεις εργασίας και δείχνουν θέληση για βελτίωση.

Πηγή: sans-media.fr

Skip to content