Ξεκίνησα να γράφω αυτό το άρθρο καμιά δεκαριά φορές χωρίς επιτυχία. Ο στόχος μου ήταν να γράψω ένα κείμενο για την υπερπληθώρα της διαθέσιμης πληροφορίας στην καθημερινότητά μας, που έχει φτάσει σε σημείο να αποσπά την προσοχή και την ησυχία μας. Ξεκίνησα να γράφω αλλά σταμάτησα να τσεκάρω το facebook. Προσπάθησα να ξεκινήσω πάλι, “γκούγκλαρα” για τις λέξεις κλειδιά, βρήκα άσχετες αλλά ενδιαφέρουσες πληροφορίες και συνέχισα να σκάβω το λάκκο μου όπως ο λαγός. Νέα απόπειρα να ξεκινήσω, αλλά σταμάτησα για να διαβάσω ένα μήνυμα. Δεν ήμουν συγκεντρωμένη. Αυτό που δεν με άφηνε, ουσιαστικά ήταν το πρόβλημα για το οποίο ήθελα να γράψω: “Ο φρενήρης, αφηρημένος σύγχρονος τρόπος ζωής που σύμφωνα με την Sandra Bond Chapman, ιδρύτρια του Center for BrainHealth, απειλεί την πνευματική μας απόδοση και θέτει σε κίνδυνο την ψυχική μας υγεία.”  Κάποιες έρευνες έδειξαν ότι οι ικανότητες της εξυπνάδας και της μνήμης, δεν αποτελούν απόδειξη μόνο για το πόσο καλά θυμόμαστε αλλά και για το αν καταφέρνουμε να διαχειριζόμαστε σωστά κάθε άχρηστη πληροφορία. Έρευνα του Concordia University το 2011, έδειξε ότι οι ηλικιωμένοι έχουν τάση να εμφανίζουν μεγαλύτερη σύγχυση όταν δέχονται ταυτόχρονα πολλά ερεθίσματα. Όσο μεγαλώνουμε, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ξεφορτωθούμε την κάθε άσχετη πληροφορία. Σήμερα, δεχόμαστε διακόσιες φορές περισσότερο πληροφορίες σε σχέση με όσες δεχόμασταν είκοσι χρόνια πριν. Αν η καθημερινότητα μας εξαρτάται από την καλή πνευματική μας λειτουργία, καλό είναι να βρούμε τακτικές για να ξεκουράζουμε τον εγκέφαλό σας. Η Chapman μας συμβουλεύει, ασχοληθείτε με ένα πράγμα τη φορά. Περιορίστε τις πληροφορίες. Αποτοξινωθείτε από εκείνες που δεν έχουν σημασία. Το μυαλό χρειάζεται συντήρηση και ανασυγκρότηση όπως οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές για να λειτουργεί σωστά. Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά μου, οι διαφημίσεις των παιδικών παιχνιδιών έλεγαν ότι θα βοηθήσουν στην ανάπτυξή τους, δίνοντας τους διάφορα ερεθίσματα. Πλέον κατάλαβα ότι ευθύνη των γονιών είναι να μάθουν στα παιδιά τους το ακριβώς αντίθετο, πως να διαχειρίζονται δηλαδή και κάποιες φορές πως να μπλοκάρουν πολλά από αυτά τα ερεθίσματα. Το ίδιο ισχύει και για εμένα, κατά τη διάρκεια του γραψίματος, όταν παρασύρομαι σε περισσότερη έρευνα ή σε αναζήτηση πρόσθετων πληροφοριών, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή να κολλάω και να μην μπορώ να προχωρήσω. Τότε, το πιο αποδοτικό που μπορώ να κάνω είναι να σταματήσω οτιδήποτε. Βρίσκω καταφύγιο σε κάποια βιβλιοθήκη και κάθομαι σε μία ήσυχη γωνία χωρίς να έχω μαζί οποιοδήποτε γκάτζετ και φυσικά χωρίς πρόσβαση στο internet. Για είκοσι λεπτά περίπου, δεν κάνω τίποτα από το να αναπνέω και να κοιτάζω το πάτωμα. Στο τέλος, κάποια ιδέα έρχεται, όπως ένα πουλί που έρχεται και κάθεται στον ώμο σου, ενώ εσύ στέκεσαι ακίνητος και σιωπηλός. Ήθελα να σας μεταφέρω πως ξαλάφρωσα το μυαλό μου για να κάνω ένα μοναδικό πράγμα, να γράψω αυτό το κείμενο. Ηθελα να μοιραστώ μαζί σας πως ένα άδειο, ξεκούραστο μυαλό βρίσκει χώρο για να σκεφτεί και για να δημιουργήσει, όπως ακριβώς ακούγεται ένα τραγούδι μετά από παρατεταμένη ησυχία ή όπως ένα λογότυπο έρχεται και παίρνει τη θέση του λευκού διαστήματος. Αυτή είναι και η συμβουλή μου, εκτιμήστε την αξία της απραξίας.     ελεύθερη μετάφραση αποσπασμάτων άρθρου της Mary Jacobs στο Dallas Morning News
Skip to content